proveito uns intres de soidade para facer algunhas anotacións no caderno de bitácora. estamos en misión exterior, nunha atmosfera de xistral e auga a unha altitude considerable. a tripulación e mais eu xa estamos afeitas, tócanos como mínimo unha visita semanal, sempre hai cousas que reparar por estes lares. revisando os novos sistemas de comunicación acabados de instalar descubro mensaxe de s. na que me comunica a inminente saída do buraco. latéxame o corazón. decátome de que en todo este tempo levo pensando e escribindo moito sobre el, cousas se cadra ata improcesables.

pregúntome qué contestará a todas as preguntas que se foron acumulando neste tempo nas miñas palabras, explícitas ou implícitas, se haberá sequera unha contestación, se cadra simplemente se perderon co transitar polo espazo exterior…

O que sexa …

penso nas ideas de onte que me daban voltas e máis voltas á cabeza. digo, concéntrese, reimon, que non ten sentido pensar en certas cuestións cando o que hai é o que hai, non se move e non o vai facer nunca.

voume tatuar (de maneira permanente, claro) a frase célebre do correo de s.:as cousas son as que hai, non cabe agardar milagres, etc (as distancias non se acurtan ou algo así, teño mala memoria para as citas literais e os nomes, excepto os das alumnas, que os aprendo ipso facto como estratexia de intimidación).

daquela, se todo isto é así, para qué darlle voltas ase hai un caladan, dous ou ningún? para qué pensar no que podo significar para s. se non ten relevancia ningunha?… o de soñar, claro, é outro cantar.

se cadra algunha das nosas expertas químicas inventa unhas pastillas para eliminar este terrible hábito.

a misión reclama a miña atención.o tempo faino todo perigoso. xa non seria a primeira vez (nin a segunda) que caen os teitos. non me gustaría estar debaixo, por estraño que pareza ante algúns dos meus comentarios. qué se lle vai facer.

será que me aleda a perspectiva de despois das cinco da tarde (nin idea de en qué misión estarei eu para daquelas) ou a de despois das cinco da mañá, chegan rumores de que s. segue aínda con media nao no buraco e non é aínda momento de alegrarse. ah, a alegría, esa inoportuna…

fin da anotación, da nosa viaxe a Porto.

Fotos
www.davidcabezon.com
Obrigado,